อุ่นเครื่อง-คำนิยมโดยคุณหน่อง

หลังจากที่เคี่ยวเข็ญ เพื่อให้ทันลงเล่นในทัวร์นาเมนท์ใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่พร้อมครับ เมื่อไม่พร้อม ก็ไม่ต้องฝืน เพราะถ้าขืนลงเล่นในสภาพไม่สมบูรณ์ 100% มีหวังบาดเจ็บเพิ่มแน่ๆ เลยต้องใช้แผนสองครับ นั่นคือเลื่อนการวางแผงฯ ออกไปอีกหน่อยนึง ซึ่งเวลาที่เหมาะสมน่าจะเป็นช่วงเงินเดือนออกในรอบต่อไป ใช่แล้วครับ ประมาณช่วงต้นเดือนพฤษภาคม น่าจะได้ยลโฉมกัน ระหว่างนี้ ขออุ่นเครื่องอีกหน่อย ด้วยคำนิยมจากคุณหน่อง แห่ง interiorsiam.com >> ครึ่งแรก ผมเข้าใจว่า ‘นายขลุกขลิก’ กับผมนั้นเป็นคนพันธุ์เดียวกัน คือเป็นมนุษย์จำพวกชอบความเจ็บปวด และมีความอดทนสูง เพราะเราเป็น The Kop เหมือนกัน (ฮา) เป็น The Kop ในยุคทศวรรษที่โชครุ่งเรืองไม่ค่อยเข้าข้างพระเอกกันซักเท่าไหร่นัก เป็นแฟนหงส์ต้องก้มหน้า(ต่ำ)เอียงองศาเล็กน้อยกัดฟันพูดเพื่อปลอบใจกันและกันว่า “เป็นแฟนหงส์ต้องอดทน” (ฮาอีก) อาจจะด้วยเพราะความเก็บกดและอดทนแบบแฟนหงส์อันนี้หรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ แต่ผมเดาเอาเองจากความรู้สึกส่วนตัวลึกๆของหนุ่มหน้ามนคนความรู้สึกเดียวกันว่า เมื่ออัดอั้นแล้วก็อยากระบาย ถ้าเป็นเยี่ยงนั้น เป็นอย่างที่ผมเดา(เอง) ผมก็จะไม่แปลกใจเลยที่หนังสือไอเดียธุรกิจเล่มที่สองเล่มนี้ของ ‘นายขลุกขลิก’ จึงได้มีเรื่องราวเปรียบเทียบและผูกโยงให้เข้าหากันระหว่าง ‘ฟุตบอล’ อันเป็นของรักและเรื่อง ‘ไอเดียธุรกิจ’ อันเป็นของหวานที่เขาถนัดและพบเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันโดยสัมมาอาชีพ พักครึ่ง ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… ครึ่งหลัง ผมเชื่อว่าถ้าคุณๆลองได้อ่านหน้าในนับถัดจากหน้านี้เป็นต้นไป … Continue reading »

อุ่นเครื่อง-คำนิยมโดยคุณนาน่า

ระหว่างที่หนังสือยังไม่เรียบร้อยจากแท่นพิมพ์ ผมขอเอาคำนิยม มาลงเป็นการอุ่นเครื่องกันไปก่อน เชิญติดตามรับชมรับอ่านได้ตามอัธยาศรัย ได้ ณ บัดนี้ (แหม่! เกริ่นเหมือนลิเกเลยครับ) >> ทันทีที่ต้นฉบับหนังสือเล่มนี้มาถึงมือ พร้อมกับการรับรู้ว่าเป็นหนังสือแนวธุรกิจแต่เล่าผ่านมุมมองฟุตบอล ก็เกิดภาวะ “เกร็ง” ขึ้นมานิดๆ ตามประสาผู้หญิงที่ตลอดชีวิต (กี่ปีไม่ระบุ) ได้สัมผัสกับฟุตบอลน้อยมากกก… ที่เฉียดไปใกล้สุดๆ ก็ตอนที่เดินผ่านริมสนามแล้วลูกฟุตบอลเจ้ากรรมพุ่งมาฟาดที่ใบหน้า (สวยๆ) โดยบังเอิญก็แค่นั้น!!! แต่ก็ใช้เวลาตัดสินใจแค่แว๊บเดียวเท่านั้นก่อนรับต้นฉบับมาอ่าน เนื่องจากยังจดจำความรู้สึกสนุก ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่กับหนังสือ “จิบความคิด สะกิดไอเดีย” ของนายขลุกขลิกได้เป็นอย่างดี และเชื่ออย่างเต็มเปี่ยมว่า แม้เราจะไม่ค่อยได้รู้เรื่องฟุตบอลอะไรเลย ส่วนงานด้านการตลาดเราก็ยังอยู่ในระดับบ้านๆ แต่มันจะต้องสนุกและให้ความคิด มุมมองดีๆ แก่เราอีกแน่ๆ และเมื่ออ่านไปอ่านมารู้สึกว่าเป็นหนังสือให้ความรู้สองทางได้อย่างกลมกลืน รู้เรื่องกติกา การจัดการทีมฟุตบอลด้วย รู้เรื่องธุรกิจและการจัดการธุรกิจด้วย ช่างเป็นคอนเซปการเขียนหนังสือที่กล้านำเสนอ และท้าทายตลาดหนังสือยุคนี้เสียจริง สำหรับทุกท่าน ที่ขณะนี้ถือหนังสือเล่มนี้อยู่ในมือและกำลังเกิดคำถามเล็กๆว่า ชั้นไม่เก่งการตลาด ธุรกิจ อะไรเลย จะอ่านเข้าใจไหม? ขอตอบว่า นอกจากจะเข้าใจแล้วยังเพลินสุดๆ เพราะมันช่างต่างกับหนังสือการตลาดแบบวิชาการที่เคยเจอบนแผงหนังสือทั่วไป ที่ปกติเวลาอ่าน จะรู้สึกเหมือนมีครูไหวใจร้ายถือไม้เรียวชี้กระดาน แล้วเวลาเราอ่านไม่เข้าใจ ครูไหวก็ขยับแว่นจิกตาดุเข้าใส่ แต่สำหรับหนังสือเล่มนี้คุณจะรู้สึกเหมือนพี่แบ็คแฮม … Continue reading »

เด็กชายปฏิกรณ์

แม้ไม่ใช่คอการ์ตูนชนิดแฟนพันธุ์แท้ แต่ผมก็ชอบอ่านการ์ตูนอยู่ไม่น้อย ทั้งการ์ตูนจริงๆ อย่างเช่น โดเรมอน อาราเล่ นินจาฮาโตริ กัปตันซึบาสะ … และการ์ตูนแฝง การ์ตูนแฝง คือ การ์ตูนที่นำเอาเนื้อหาวิชาการหนักๆ มาดัดแปลงเนื้อหา แล้วนำเสนอในแบบการ์ตูนครับ ด้วยเพราะ การ์ตูน ทำให้สมองเปิดรับได้ง่ายกว่าเนื้อหาแบบวิชาการล้วนๆ เออ.. ผมหมายถึง สมองของคนทั่วๆไปนะครับ ไม่ใช่ของบรรดาด็อกเตอร์หรือโปรเฟสเซอร์ในรั้วมหาวิทยาลัย ดังนั้น ถ้าเอาเนื้อหาเข้มๆ มานำเสนอในรูปแบบการ์ตูน ก็จะช่วยให้น่าสนใจ น่าติดตาม และเข้าใจได้ง่ายกว่าเดิม แม้(เกือบ)ทุกชาติ จะมีการ์ตูนในเวอร์ชั่นของตนเอง แต่ถ้าบอกว่าประเทศใด ใช้การ์ตูนเป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดมากที่สุด ก็ต้องยกให้ญี่ปุ่นครับ จะบอกว่า ใช้การ์ตูนสร้างชาติ ก็คงไม่ผิดนัก คนที่ทำงานกับชาวญี่ปุ่นคงจะรู้ซึ้งเป็นอย่างดี ทั้งเอกสารขั้นตอนการทำงานในโรงงาน ใบแปะหรือฉลากต่างๆ และเมื่อหลายเดือนก่อน ผมเคยเขียนถึงหนังสือซีรี่ย์ Project X ที่ถ่ายทอดเรื่องราวของบริษัทที่ทำธุรกิจประสบความสำเร็จในเวอร์ชั่นการ์ตูน การ์ตูน กลายเป็น หนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่น ที่ทำให้การบอกเล่าเรื่องราว เข้าใจได้ง่ายขึ้น เร็วขึ้น ลดความผิดพลาดได้ด้วย ไม้เว้นแม้กระทั่งในช่วงที่บ้านเมืองประสบปัญหาภัยพิบัติ ชาวญี่ปุ่นเองและนานาชาติต่างเป็นกังวลกับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ในความกังวลนี้ มีการสันนิษฐานไปต่างๆนานา … Continue reading »

เตรียมเปลี่ยนชุด

ทำไมฟุตบอลจึงกลายเป็นกีฬายอดนิยมของคนทั้งโลก? ทั้งนิยมเล่นและนิยมดู ผมว่าเหตุผลหลัก เป็นเพราะความง่าย ‘ง่าย’ ทั้งในเรื่องกติกา และ ‘ง่าย’ ในทั้งเรื่องของอุปกรณ์ สิ่งที่ยืนยันว่ากีฬาชนิดนี้เล่นง่าย สังเกตได้จากช่วงเวลาพักกลางวันหรือหลังเลิกเรียน ลองเดินไปดูแถวๆโรงเรียนประถมสิครับ รับรองว่าสนามหน้าโรงเรียนไม่ว่างแน่นอน แค่มีลูกฟุตบอลกับพื้นที่ว่างไม่กี่ตารางวา ก็สามารถแข่งขันได้ ส่วนกติกา อธิบายไม่กี่คำก็เข้าใจ “ผู้เล่นห้ามใช้มือ ยกเว้นตำแหน่งผู้รักษาประตู” นี่เป็นกติกาพื้นฐาน แต่ถ้าเป็นการแข่งขันที่เอาจริงเอาจัง ก็เพิ่มรายละเอียดลงไป เช่น การเช็คล้ำหน้า การทำฟาวน์ หรือการส่งลูกคืนผู้รักษาประตู ความง่าย ทำให้แพร่ขยายได้เยอะ เป็นที่นิยมในวงกว้าง ในด้านหนึ่ง ความนิยมนี้ทำให้ฟุตบอลกลายเป็นธุรกิจที่ทำเงินมหาศาล บางสโมสรเปลี่ยนแปลงการบริหารให้เป็นบริษัทธุรกิจเต็มรูปแบบ มีการเข้าจดทะเบียนในตลาดหุ้นเพื่อระดมทุนเพิ่มเติม แต่อีกด้านหนึ่ง มองเฉพาะ ‘การแข่งฟุตบอล’ ก็มีความคล้าย ‘การทำธุรกิจ’ อย่างไม่น่าเชื่อ คล้ายเพราะ ต่างก็มี ‘เป้า’ ฟุตบอลต้องการชนะ ธุรกิจต้องการกำไร คล้ายเพราะ เป็นเรื่องของ ‘ทีม’ ฟุตบอลต้องบริหารนักเตะ ธุรกิจต้องบริหารพนักงาน บริหารสินค้า บริหารข้อมูล ฟุตบอลต้องวางแผนการเล่น ธุรกิจต้องมีแผนกลยุทธ์ คล้ายเพราะ เป็นเรื่องของ … Continue reading »

เรียลิตี้กาแฟ

‘สงสารเค แนท เมื่อเช้าเพื่อนมาสายมาก’ ‘เชียร์เคคนเดียวสำหรับทีมดำ’ ‘ทีมดำไม่ช่วยกัน จริงไหมเคน’ ‘ขอบคุณแฟนขาวที่อุดหนุนที่ร้าน’ ‘ส้มป่วยแต่ยังสวยอยู่นะ’ ‘หยีทำกาแฟน่าทานมากค่ะ’ ‘แพ้คือต้นทุน ชนะคือกำไร’ ‘น้ำขยันขึ้น+เก่งมาก จากชาวมอชอ’ นี่เป็น SMS ของแฟนคลับที่ขึ้นหน้าจอของการถ่ายทอดสดรายการเรียลิตี้ หลายคนอาจแปลกใจ ใช่รายการเรียลิตี้หรือ เพราะมีคำแปลกๆ เช่น อุดหนุนที่ร้าน, ทำกาแฟ, มาทำงานสาย ใช่รายการเรียลิตี้จริงๆ ครับ แต่ไม่ใช่แนวคัดเลือกนักร้องหรือค้นหานักแสดง พูดถึงรายการเรียลิตี้โชว์ ส่วนใหญ่จะนึกถึง เอเอฟ หรือไม่ก็ เดอะสตาร์ สองรายการจากต่างค่าย ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี จนทำให้มีรายการเรียลิตี้เพิ่มมากขึ้นในบ้างเรา หนึ่งในนั้นที่คือรายการ Coffee Master ครับ เป็นไอเดียของ True Coffee ที่ต้องการพัฒนาคนในวงการกาแฟให้มีทักษะสูงขึ้น รายการนี้ อาจดูเหมือนเรียลิตี้โชว์ทั่วไป ตรงที่เปิดโอกาสให้แฟนๆ ส่งคะแนนโหวตเข้ามาเชียร์ แต่ผมว่ามีความต่างที่น่าสนุก และน่าสนใจไม่น้อย ต่างแรก คือ นอกจากจะส่งคะแนนไปเชียร์คนที่ชอบแล้ว แฟนคลับยังสามารถโผล่ไปร่วมแจมที่ร้านได้ด้วย เรียลิตี้อื่นต้องไปกรี๊ดหน้าเวที แต่เรียลิตี้นี้ไปนั่งจิบกาแฟชิลๆ ไม่เหนื่อยไม่คอแห้ง … Continue reading »

ลูกค้ากับอารมณ์

ถ้าถามว่าเวลาซื้อของ คุณเป็นคนมีเหตุผล หรือ ใช้อารมณ์มากกว่ากัน? หลายคนคงเลือก ‘เหตุผล’ เพราะฟังดูดี มีการศึกษา แต่ในชีวิตจริง เราใช้ ‘อารมณ์’ กันไม่น้อยทีเดียว เผลอๆอาจมากกว่าด้วยซ้ำ ถ้าไม่เชื่อผม ก็ลองเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูสิครับ ‘กางเกงตัวโปรด เสื้อยี่ห้อดัง รองเท้าหนังรุ่นลิมิตเต็ด ไปจนถึงเสื้อฟุตบอลทีมโปรด’ ราคาแต่ละชิ้น ถ้าซื้อก๋วยเตี๋ยวกินก็ได้หลายเดือน “อ๋อ! ก็ของเหล่านี้ เป็นรางวัลของชีวิต เครียดๆกับงาน ก็ต้องตอบแทนกันบ้าง” อืม… เป็นการอธิบาย ‘เหตุผลของอารมณ์’ ได้ดีมาก ตอนจะซื้อมือถือเครื่องใหม่ หลายคนเทียบสเปค เทียบราคา บริการหลังการขาย สุดท้ายก็ยอมจ่ายตังค์เพิ่มอีกหน่อย เพื่อซื้อสมาร์ทโฟน ให้ทันสมัยไม่ตกเทรนด์ หรือเวลาจะซื้อบ้าน ก็ต้องดูหลายๆโครงการ เปรียบเทียบราคา เปรียบเทียบพื้นที่ใช้สอย ระบบงานก่อสร้างไว้ใจได้หรือไม่ แต่สุดท้ายก็เลือกบ้านที่เป็นสไตล์ในฝัน แม้งานก่อสร้างไม่เนี๊ยบดั่งใจ หรือแม้แต่การซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน บางคนพยายามคุมอารมณ์ในการช้อปปิ้ง ด้วยวิธีจดลิสต์สินค้าที่จะซื้อ แต่พอหันไปเห็นป้ายลดราคา หรือเจอเสื้อผ้าในแบบที่ชอบ เป็นต้องได้สินค้านอกรายการ กลับบ้านทุกครั้งไป เริ่มเห็นหรือยังครับว่า ลูกค้าเอาอารมณ์เป็นตัวตั้ง ในการใช้ตังค์ซื้อของ ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว … Continue reading »

ต่อบอลบนพื้น

ถ้าถามว่า ทำไมผมถึงชอบทีมลิเวอร์พูล อืม! คำตอบแรกคือ สไตล์การเล่นที่เรียกว่า ‘เรดแมชชีน’ หรือ ‘เครื่องจักรสีแดง’ ครับ การต่อบอลจากเท้าไปเท้า และเข้าทำประตูอย่างเด็ดขาด เป็นสไตล์การเล่นของทีมหงส์แดงในยุครุ่งเรือง ที่ทำให้มีแฟนบอลเยอะแยะไปทั่วโลกไม่เว้นแม้แต่ในเมืองไทย ซึ่งต่างจากสไตล์ของทีมอาร์เซนอลในช่วงเวลานั้น ที่โด่งดังจากสไตล์การเล่นแบบ ‘คิก แอนด์ รัน’ แต่เมื่อเวลาผ่านไป สไตล์การเล่นก็เปลี่ยนแปลง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผู้จัดการทีมในแต่ละยุค อย่างทีมลิเวอร์พูลเปลี่ยนสไตล์การเล่นอย่างน่าใจหาย รูปแบบการเล่นที่เรียกว่า ‘เรดแมชชีน’ แทบไม่เหลือให้เห็น จนผมมักถูกเพื่อนๆที่เชียร์ทีมอื่นแซวว่า คงต้องนั่ง ‘ไทม์แมชชีน’ หรือต้องหาดูในรายการย้อนรอย จึงจะได้ยลโฉมเครื่องจักรสีแดงอีกครั้ง นี่ถ้าผมเกิดช้ากว่านี้อีกสัก 10 ปี บางทีทีมโปรดอาจไม่ใช่ลิเวอร์พูลก็ได้ เนื่องจากสไตล์การเล่นขึ้นอยู่กับแนวทางการสร้างทีมของผู้จัดการทีมแต่ละคน จึงไม่แปลกใจอะไรที่ทีมใหญ่ๆก็สามารถเปลี่ยนสไตล์ได้หากมีผู้จัดการทีมคนเดิมนั่งทำงานในสโมสรแห่งนั้นเป็นเวลานานมากพอ แต่ถ้าเจ้าของสโมสรใจร้อน อยากประสบความสำเร็จเร็วๆ ปีไหนไม่มีถ้วยรางวัลก็เปลี่ยนผู้จัดการทีม แบบนี้คงหาสไตล์การเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของทีมไม่เจอ กลายเป็นทีมไร้สไตล์ ซึ่งถ้าจะเรียกให้ดูดีหน่อยก็คือ ‘ฟรีไตล์’ ครับ หากให้ยกตัวอย่างทีมที่มีการสร้างสไตล์การเล่น อย่างเห็นได้ชัดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ต้องยกให้ทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมอาร์เซนอลครับ สองทีมนี้ไม่เปลี่ยนผู้จัดการทีมเป็นเวลาเกินทศวรรษแล้ว อาร์แซน แวนเกอร์ เข้ามาคุมทีมปีนใหญ่ในปี 2539 และก็ถือว่าเป็นผู้ปฏิวัติสไตล์การเล่นของสโมสรอย่างแท้จริง จากเดิมทีมนี้มีวิธีเล่นแบบนักฟุตบอลบ้านนอก … Continue reading »

สูงสุดคืนสู่สามัญ

รู้จักกระดาษชนวนกันไหมครับ? ผมเกิดไม่ทันได้ใช้งานหรอก แต่ก็เคยได้ลองเขียนเล่น ผมชอบเจ้ากระดานแผ่นนี้ เพราะเขียนแล้วลบง่าย ต่างจากกระดาษที่ต้องใช้เวลามากกว่าในการลบ เขียนแล้วลบง่าย เหมาะมากกับการวาดรูปโน้นนี่นั่น หรือแม้แต่ใช้เป็นกระดาษทดเลข ข้อดี คือ ลบง่าย แต่ก็กลายเป็นข้อเสียไปในตัว คือ ไม่มีร่องรอยให้ติดตาม ถ้าจะเปรียบเทียบให้เด็กสมัยนี้เข้าใจ กระดานชนวนก็คล้ายๆไวท์บอร์ดที่ย่อขนาดเหลือเพียง A4 ต่างกันเพียง พื้นดำกับพื้นขาว และดินสอธรรมชาติกับปากกาเคมี ตอนที่ข่าวกระดาษอิเล็กทรอนิกส์เริ่มเป็นที่พูดถึงกัน ผมก็ลุ้นว่าน่าจะมีคนทำกระดานชนวนแบบไฮเทคออกมาขาย แต่ทำไปทำมา กลายเป็น แท็บเลต เสียอย่างนั้น อุปกรณ์ขนาดพกพาง่าย มองไกลๆไม่ต่างอะไรจากกระดานชนวน แต่คุณสมบัติเหนือชั้นกว่ามาก เป็นทั้งอุปกรณ์สำหรับอ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต หรือถ้าจะใช้เป็นสมุดบันทึก คุณสมบัติกินรวบขนาดนี้ ไม่น่าจะมีสินค้าใด(ในประเภทเดียวกัน)ได้ผุดได้เกิดอีก แต่ก็มีคนกล้าคิดต่าง เขามองว่า แท็บเลตที่กำลังฮิตเปรี้ยงปร้าง ณ ขณะนี้ มีคุณสมบัติเยอะก็จริง แต่ก็ยังมีจุดอ่อนอยู่ เพราะมันยังไม่ตอบโจทย์ชีวิตของคนทำงานในปัจจุบัน ชีวิตที่ต้องมีการจดโน้ต มากมายในแต่ละวัน ไหนจะพวกนักออกแบบที่นิยมสเก็ตช์ภาพในทันทีที่คิดออก ผู้บริหารบางคน ก็ต้องวาดภาพโครงร่างไอเดีย ก่อนกล่าวสุนทรพจน์ และยังมีอีกหลายคน ที่ใช้ปากกาขีดๆเขียนๆ เพื่อช่วยในการคิด … Continue reading »

หนีตัวประกบ

จู่ๆผมก็มีคำถามขึ้นมาในใจ “เอ… ครั้งแรกที่ซื้อของในร้านเซเว่นฯ เราซื้ออะไรหว่า?” คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก อยากได้เครื่องไทม์แมชชีนของโดรามอนมากเลยครับ หรือไม่ก็ประตูวิเศษ เปิดตรงนี้ไปโผล่อีกที่หนึ่ง จำได้ว่าสมัยที่แบกชะลอม หอบลังกระดาษ เข้ามาเรียนในกรุงเทพ เหมือนบุญชู ตอนนั้นร้านเซเว่นฯไม่ได้โดดเด่นเหมือนทุกวันนี้ มีคู่แข่งมากมายจนมองไม่ออกว่าต่างกันตรงไหน ร้านที่อยู่หน้าปากซอยบ้านที่ผมอาศัยอยู่ ก็เป็น เซ็นทรัลมินิมาร์ท กับ เอเอ็มพีเอ็ม เด็กๆสมัยนี้ต้องไม่รู้จักแน่ๆเลย เพราะเขาปิดกิจการไปแล้ว ร้านสะดวกซื้อในยุคนั้น ละม้ายคล้ายโชห่วยมาก ส่วนใหญ่ก็ขายสินค้าเหมือนๆกัน น้ำดื่ม น้ำอัดลม ขนมกินเล่น นมกล่อง ผักดองกระป๋อง ไม้บรรทัด ปากกา แชมพู ยาสีฟัน…. จะแตกต่างก็ตรงที่ติดแอร์ มีป้ายราคา และมีที่กดน้ำอัดลม อ้อ! และมีใส้กรอก กับขนมจีบซาลาเปาด้วย การที่เซเว่นฯ ก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งในทุกวันนี้ มีสาขาทุกอำเภอ หลายคนมองว่า มาจากการเร่งเปิดสาขา จนทิ้งห่างคู่แข่ง แต่แท้จริง ตัวที่ทำให้ทิ้งห่างคู่แข่งได้ อยู่ที่ ‘ของขายในร้าน’ มากกว่า เซเว่นฯหนีคู่แข่งมาเป็นลำดับ ปรับสินค้าในร้านอยู่ตลอด มีสินค้าใหม่ เข้ามาขายทุกอาทิตย์ และก็แปลว่า … Continue reading »

บีกินี่ 4 กลุ่ม

ถ้าเปรียบ ‘ข้อมูล’ เป็น ‘หญิงสาว’ คงไม่มียุคไหนสมัยใด สังคมจะเต็มไปด้วย ‘บีกินี่’ เยอะขนาดนี้ เพราะทุกคนแย่งกันเปิดเผยข้อมูลส่วนตัว แบบไม่มีกั๊ก หนักกว่านั้น บางคนให้เราได้ Follow ว่า … ‘กินข้าวแล้ว เดี๋ยวไปช้อปปิ้งต่อ’ … ‘วันนี้นายไม่อยู่ ขออู้งานนานหน่อย’ … ‘บะหมี่ร้านนี้อร่อยมากกกก’ … ‘อร่อยคุ้มค่าเมื่อยจริงๆ โดนัทนี้ราคา 2 ชั่วโมงเชียวน้า’ เป็นข้อความใต้รูปกำลังกินขนม … ‘แชมพูยี่ห้อนี้ใช้ดีมาก น่าซื้ออีก’ พร้อมมีภาพถือขวดแชมพูประกอบ โอ้โฮ! นี่มันอล่างฉ่าง แบบไม่มีบอดี้เพ้นท์ หรือพลาสเตอร์แปะ แต่อย่างใด แบบนี้คนจะหนีเมียไปเที่ยวก็ลำบากสิครับ! เว้นแต่ว่าจะสวมวิญญาณนาธาน อ้าว! พาดพิงคนอื่นเสียนี่ เทคโนโลยีใหม่ๆ ทำให้มี ‘ข้อมูล’ มากขึ้น “อ้าว! แล้วมันไม่ดีตรงไหน?” ไม่ดีตรงที่มี ‘เยอะเกินไป’ ครับ หันซ้ายก็เจอ หันขวาก็มี เหมือนกำลังนั่งเล่นอยู่ริมหาดชาย พูดได้คำเดียวว่า ‘บิกีนี่ละลานตา’ … Continue reading »